( 1 ) ( 236 ) 14 - امام صادق عليه السّلام فرمود : امر به معروف و نهى از منكر در مؤمنى كه از آن پند مىگيرد ، و يا جاهلى كه از آن درس مىآموزد تأثير مىكند ، و اما كسى كه تازيانه و شمشير دارد ؛ نه . ( 2 ) ( 237 ) 15 - امام صادق عليه السّلام فرمود : خداوند متعال تمام كارهاى مؤمن را به خودش واگذار نموده ولى او را وانگذاشته تا اينكه ذليل شود ، آيا كلام خداوند را نشنيده‌اى كه مىفرمايد : ( عزّت براى خدا و رسولش و مؤمنين است ) پس مؤمن عزيز است و ذليل نيست . سپس فرمود : مؤمن از كوه نيز عزيزتر است ، زيرا كوه را مىتوان با كلنگ كم كرد ، ولى از دين مؤمن چيزى كم نمىشود . ( 3 ) ( 238 ) 16 - امام صادق عليه السّلام مىفرمود : بايد امر به معروف كنيد و بايد نهى از منكر نماييد و الّا خداوند شرارتان را بر شما مسلّط مىگرداند و هر چه نيكان شما دعا كنند دعايشان مستجاب نشود . ( 4 ) ( 239 ) 17 - امام صادق عليه السّلام فرمود : سزاوار نيست كه مؤمن خود را خوار سازد ، گفتم : به چه چيز خود را خوار مىكند ؟ فرمود : كارى را انجام دهد كه بعد مجبور به عذر خواهى شود . ( 5 ) ( 240 ) 18 - مسعدة بن صدقه گويد : از امام صادق عليه السّلام از امر به معروف و نهى از منكر سؤال شد كه آيا بر تمام اين امت واجب است يا نه ؟ فرمود : نه ، سؤال شد : چرا ؟ فرمود : فقط بر كسانى واجب است كه نيرومند باشند و مردم از آنها اطاعت كنند و عالم به معروف از منكر باشند ، نه بر ضعفائى كه راه را نمىدانند كه به چه راهى و از چه راهى بگويند ، لذا از حق به باطل مىگويند ، و دليل بر اين مطلب سخن خداوند است كه مىفرمايد : ( بايد دسته‌اى از شما امت مردم را به طرف خير و نيكى دعوت نمايند و امر به معروف و نهى از منكر نمايد ) . اين خاص است نه عام ، همانطور كه خداوند متعال مىفرمايد : ( بعضى از قوم موسى به سوى حق هدايت مىكنند و به آن عدالت مىكنند ) و نفرموده بر امّت موسى و نه بر همه قومش ، در حالى كه آنها در آن هنگام گروههاى مختلفى بودند ، و امت هم از يك نفر به بالاست ، همانطور كه خداوند عزّ و جل مىفرمايد : ( ابراهيم به تنهائى يك امت فرمانبردار خداوند بود ) مىفرمايد : مطيع خداوند بود ، پس اين كار بر كسى كه در زمان صلح و آرامش توان و نيرو و ياور و فرمانبردار ندارد ؛ لازم نيست .